Prolog

4 miesiące wcześniej(wspomnienie)

-Uważajcie na siebie-powiedziała mama
-dobrze,nie martw się wrócimy za tydzień-powiedziałam i złapałam Sebastiana za rękę
Otworzył mi drzwi od pasażera i jechaliśmy nad morze do jego rodziców.
Sebastian był moim pierwszym chłopakiem którego tak bardzo kochałam że nie widziałam świata poza nim,byliśmy razem od 2 lat i w końcu postanowiłam odwiedzić jego rodziców.
Byliśmy tak pochłonięci rozmową że nie zauwazyliśmy jadącego w nas tira,nie mógł nic zrobić,nie zdązył skręcić...
-S-sebastian-powiedziałam łapiąc go za ręke
Miał zakrwawioną całą głowę,ale oddychał...ledwo. Nie mogłam przestać płakać ,chciałam się uwolić by mu pomóc ale nie mogłam bo moje nogi były przygniecione częścią samochodu. 

***

-Panie doktorze otwiera oczy-usłyszałam głos mojej mamy

-Jak się czujesz?-spytał lekarz świecąc mi czymś po oczach

Nie wiedziałam co się dzieje,ale nagle przypomniałam sobie że nie ma przy mnie Sebastiana

-Ile spałam?-spytałam

-Byłaś w śpiączce,prawie trzy miesiące-powiedział lekarz o imieniu "Kevin"

-Myślałam że spałam,gdzie Sebastian?-spytałam rozglądając się dookoła,lecz jego nigdzie nie było

Chciałam wstać lecz moje nogi odmówiły mi posłuszeństwa,nie czułam ich,byłam zła i przestraszona tym że nie ma Sebastiana i tym że nie moge się ruszyć...

-Prosze nie wstawac,to nic nie da-powiedział Ojciec który się dotąd nie odzywał

-Twoje nogi podczas wypadku z twoim chłopakiem zostały przyniecione dość dużą i ciężką częścią samochodu,przykro mi ale będziesz jeździła na wózku-powiedział lekarz odkrywając moje nogi

-Ale jak to?!-krzyknęłam przerażona a moim oczom ukazały się dwie nogi których ruszyć nie mogłam.Próbowałam je podnieśc ale to nic nie dawało.

-Mamo gdzie jest Sebastian?-spytałam

Mama odwróciła wzrok i spojrzała na lekarza

To czego się dowiedziałam nie było tym co chciałabym usłyszeć,chciałabym żebym to ja była na jego miejscu,wolałabym żeby on żył a nie ja!

-To nie prawda wszyscy kłamiecie!!-krzyknęłam i zaczełam płakać...

Od tego momentu nic już nie było takie same...rehabilitacja,wizyta u pani psycholog,odwiedzanie grobu Sebastiana,ciągły płacz...

_______________

Taki krótki prolog :) Mam nadzieje że nie jest taki zły :)